Τέτάρτη 1η Ιουλίου. Στο Καλλιμάρμαρο Στάδιο ο Σάκης Ρουβάς, το βρεγμένο πουκάμισό του με μόνο το μεσαίο κουμπί κουμπωμένο και η πιο λευκή από τα κελιά των φυλακών Στάμχαιμ οδοντοστοιχία του διασκευάζουν Μούσχουρη, Θεοδωράκη, Τερμίτες, Ξύλινα Σπαθιά, Πλιάτσικα και όλη την ελληνική μουσική ιντελιγκέντσια σε ένα beyond pathetic κακής ποιότητας ποιοτικό καραόκε( έρχεται το ντουέτο με το Μιλτιάδη Πασχαλίδη και οι 40 εμφανίσεις στο Σταυρό του Νότου, το νιώθω). Σε μια στιγμή όπου ακόμα και το Κολυμβητήριο απέναντι κρατάει την ανάσα του ο Σάκης αποτύει φόρο τιμής στον Μάικλ Τζάκσον, βιάζοντας κατά φύση και παρά φύση το Earth Song( όχι, δεν είχαμε ηλεκτρική καταιγίδα κατά τη διάρκεια του τραγουδιού, τους τελείωσε στη Μαλακάσα). Στο τέλος του κομματιού λέει με απλωμένα στον αττικό ουρανό χέρια( με την τρίτη προσπάθεια, ίσως και προηχογραφημένα)’γεια σου Μάικλ, θα μας λείψεις’. Φαντάζομαι το Μάικλ από κάπου ψηλά να λέει ‘Thanks man. FOR NOTHING!’
(Meanwhile…)
Οι Bloc Party βρίσκονται στο γήπεδο του Tae Kwon Do με τον κόσμο από κάτω να νομίζει ότι βρίσκεται σε παρουσίαση βιβλίου στον Ιανό όπου η Μελίνα Κανά τραγουδάει συνοδεία άρπας. Στο τρίτο τραγούδι ο τραγουδιστής, ο οποίος μάλλον δεν είχε μάθει ότι το ελληνικό indie/alternative/whatever κοινό από κάτω είχε πάθει ομαδικό λουμπάγκο από το σπαραγμό δυο μέρες πριν στους Anthony And The Johnsons και ο γιατρός τους είχε συστήσει υποχρεωτική ακινησία, παίρνει το μικρόφωνο:
‘You seem a little bit…subdued. We came all the way here for the first time to give you a good show. Do you people want to have a good time or what?’
( Όλο το κοινό με μια φωνή:)
(………………………………..)
Αντί bitching, ακολουθεί ένας δεκάλογος πεντάλογος:
1. Η συναυλία, ειδικά σε συγκροτήματα γεμάτα uplifting χιτάκια, δεν είναι τα βαφτίσια της ξαδέλφης σου ούτε μνημόσυνο που πρέπει να πας από υποχρέωση. Αν δεν έχεις όρεξη κάτσε σπίτι σου ή πιες κοσμοπολίτικα κοκτέιλ στο ‘whatever the fuck it’s called’ δίπλα στο Pop. Δε θα σε παρεξηγήσει κανείς.
2. ‘Οταν πας μπροστά στις συναυλίες τέτοιου τύπου πας για ένα ΓΑΜΗΜΕΝΟ ΛΟΓΟ. Ξέρεις τους στίχους, είσαι φαν της μπάντας και θέλεις να φύγεις από κει με πρόβλημα στο γόνατο. Δεν πας για να σχολιάσεις μουστάκια και σανδάλια.
3. Αν μετά το τέλος του ‘Banquet’ η πρώτη σου κουβέντα είναι ‘Ποιος πάει για δουλειά αύριο το πρωί’ τότε πρέπει να σε πετάξουν έξω από την αρένα και να σε κλειδώσουν σε ένα δωμάτιο όπου θα ακούς Lady Gaga για μια βδομάδα σερί. Στη διαπασών.
4. Στα λάιβ πας πρωταρχικά για τις μπάντες που παίζουν και σου αρέσουν. ‘Εχεις έστω ένα στοιχειώδη ΕΝΘΟΥΣΙΑΣΜΟ που θα τις δεις. Καλό είναι η μπύρα να είναι σε θερμοκρασία Γροιλανδίας και οι τουαλέτες να είναι σαν του ‘Αττικόν’, αλλά δευτερεύον. Ο ήχος δε θα είναι κρυστάλλινος και το ξέρεις εκ των προτέρων( ναι, μακάρι να ήταν). Put up or shut the fuck up.
5. Δε χρειάζεται να συμπεριφέρεσαι σα μικρός Μάκης Μηλάτος στα λάιβ. Αν παίζουν όπως στο δίσκο ‘τι να το κάνω, σα να ακούω το CD 100 φορές πιο δυνατά’, αν διαφοροποιούν τα κομμάτια ‘το σκότωσαν το ζωντανό’. Κανείς δεν έχει ανάγκη βαθυστόχαστα νοήματα λες και έχεις μάθει τα ακόρντα στον Κάρλος Σαντάνα.
( Αντί bitching. Nice try.)
Στο τέλος του σετ τους και μετά από μια ώρα όπου μάταια προσπάθησαν όσο μπορούσαν να φύγει το κοινό από την κατάσταση ‘λιονταρίσιο χασμουρητό’( ενώ άνετα θα μπορούσαν να εφαρμόσουν το κηλαηδόνειο ρητό ‘take the money and run’) στο Coca Cola Soundwave ο μπασίστας του συγκροτήματος μας αποχαιρέτησε λέγοντας ‘thank you, PEPSI fans’
Για πρώτη φορά αναρωτήθηκα αν είχα διαλέξει τη σωστή συναυλία.
