Archive for May, 2009

Tα Kωλόπαιδα/ Damn That Brats

May 31, 2009

Έχω καταλήξει σε ένα συμπέρασμα για τη ζωή μου. Αν κάνω ποτέ παιδιά, θα τους σταθώ σαν πατέρας μεχρι να  κλείσουν τα 5 τους χρόνια. Δηλαδή για το χρονικό διάστημα που θα είναι μικρά,χαριτωμένα και χαζοχαρούμενα. Με το που θα κλείσουν τα 5 τους  χρόνια θα εξαφανιστώ (σαν άλλος Μηνάς Χατζησάββας στο “Απών”) και θα επιστρέψω μετα απο 13 χρόνια,οταν θα έχουν πλέον ενηλικιωθεί (εννοείται πως η γυναίκα μου θα με περιμένει με δάκρυα συγκίνησης στα μάτια) .Οταν τα μούλικα ξεπερνάνε την φάση του “μωρού των Simpsons” και αρχίζουν να μιλάνε/περπατάνε/ασχημαίνουν απλά δεν μπορώ να τα πλησιάσω. Φανταστείτε λοιπόν πως νιώθω οταν για να γεμίσουν το τηλεοπτικό χρόνο αποτυχημένων σήριαλ καλούνται να παίξουν-τι άλλο;-τους ανυπόφορους και παντελώς αδιάφορους εαυτούς τους.

  • Νταντά αμέσου δράσεως/ Ξανθό 7χρονο αγοράκι, κορίτσι στην εφηβεία: Η ελληνική version του Nanny όπως ηταν αναμενόμενο περιελάμβανε και τα 2 μούλικα του πλούσιου παραγωγού,προσαρμοσμένα στην ελληνική τηλεοπτική πραγματικότητα που θέλει τα “παιδιά” να είναι ατάλαντα,άσχημα και άκρως εκνευριστικά.
  • Καληνύχτα μαμά/ Τα παιδιά της Λίλας Καφαντάρη: Εδώ οφείλω να δείξω επιείκεια και να υποβάλλω τα σέβη μου σε αυτά τα παιδιά-ήρωες. Δεν είναι και λίγο να υποδύεσαι το παιδί μιας late 80’s ντίβας και να σκηνοθετείσαι απο τον Νίκο-“πιάσε το μπαλάκι μου”-Μαστοράκη σε μια σειρά που και το κονσερβοποιημένο γέλιο αρνιόταν να γελάσει. Ελπίζω η μνήμη τους να λειτούργησε αμυντικά και αυτή η φρικιαστική εμπειρία να θάφτηκε για πάντα στα σκοτάδια της ψυχής τους. Επίσης ελπίζω να μην μας διαβάζουν αυτή την στιγμή.
  • Πάτερ ημών/ Η Κορίνα και η αδερφή της(έφηβη):Κάθε φορά ( 3 με 4 φορές το επεισόδιο δηλαδή) που ο Κώστας Καρράς πάθαινε κρίση αγάπης και φίλαγε με  μανία το “Κορινάκι” βγάζοντας αποκρουστικούς ήχους ευχόμουνα να υπήρχε κάποιος τρόπος  να εισβάλλω στο σήριαλ,να πιάσω απο την αλογοουρά το επιτηδευμένα χαριτωμένο μούλικο και να το στριφογυρίζω μπροστά στα πανικόβλητα μάτια του δεμένου πατέρα της(αφού προηγουμένως έχω σφάξει την κ.Κόλλια). Για τους newbies η Κορίνα μετά απο χρόνια εμφανίστηκε σε προεφηβική φάση στο “Είμαστε στον Αέρα”.
  • Το καφέ της Χαράς/ Γιος του Πώποτα, κόρη της Χαράς: Ο τηλεοπτικός γιος του Χάρη Ρώμα είχε όλα τα απωθητικά χαρακτηριστικά των “τηλεοπτικών παιδιών” plus την ρωμα-ική παιδεία. Ειδικά στις σκηνές που προσπαθούσε-μάταια- να μας πείσει πως είναι ερωτευμένος με την κόρη της Χαράς ήταν φτυστός ο πατέρας του. Κατα μάνα,κατα κύρη…
  • Kαλημέρα ζωή/Γιος του Θεοχάρη και της Πισπινή: Οι αναπόφευκτοι συνειρμοί περί σεξουαλικής ζωής των φωσκολικών του γονέων ηταν αρκετοί για να μας κάνουν να μισήσουμε αυτό το παχύσαρκο τερατίδιο.(Για τους newbies να θυμίσουμε πως ηταν το παιδί που μίλαγε αρχαία απο το “Είσαι το Ταίρι μου”)
  • Τα παιδιά θαύματα/ Σαντικάι, Αρετή Κετιμέ: Ένα πράγμα μισούμε περισσότερο απο τα ατάλαντα τηλεοπτικά μούλικα. Τα “ταλαντούχα”.Έχουν όλα τα αντιπαθητικά χαρακτηριστικά των ατάλαντων plus το οτι θυμίζουν 18χρονους εκπρόσωπους της ΚΝΕ. Καταπιεσμένα απο το ίδιο τους το ταλέντο,συμπεριφέρονται σαν φτασμένοι καλλιτέχνες,με “ήθος και αξιοπρέπεια”, απαντώντας στις ηλίθιες ερωτήσεις των δημοσιογράφων με ύφος σοφού γέροντα. Get a life brats! Θα έχετε άπειρα χρόνια στο μέλλον να υποκρίνεστε κάτι που δεν είστε. Be annoying,this is your chance.
  • Λένη/ Δημητρα Δουμένη : Ποτέ δεν καταλάβαμε γιατί μια σειρά με ένα κοριτσάκι -που δεν είναι ο μικρός Αντιχριστος,δεν κακοποιείται απο τον πατριό της και δεν κρύβει κάποιο σκοτεινό μυστικό- έγινε τόσο μεγάλη επιτυχία. ‘Iσως ο συνδυασμός της αθώας παιδικής φατσούλας  με μιρελοπαπαοικονομική διάλεκτο να χτύπησε κάποια  άγνωστα σε μας εγκεφαλικά νεύρα και να προκάλεσε εθισμό. Ακόμα προσπαθούμε να αποβάλλουμε το τραγoύδι των τίτλων απο την υπερφορτωμένη μας μνήμη(“Τρρρέχει-τρέχει-τρέχει το νερό,τρεχειτρεχειτρεχει το νερό στ-Α-!-υλάκι”)
  • Ciao ANT1/ Zordi: H ανάμνηση της ύπαρξης του “Ζορντί” ανοίγει την πόρτα σε σκοτεινές περιόδους των 90’s, όταν η Κορομηλά μεσουρανούσε, το λογότυπο του ΑΝΤ1 έλαμπε σαν καλοκαιρινός ήλιος και σχεδόν όλοι μας έιχαμε παρασυρθεί απο τους χορευτικούς ρυθμούς  του”Ωω-εεε-εεε-μπέμπε-ε-κιο-κιο-κο-πεπε”.Ο Ζορντί τώρα παίζει pop punk,έχει σελίδα στο myspace και η Ρούλα έχει πιάσει πάτο. 00’s for the zeros…
  • Σπίτι για 5/ Φίλιππος, “Κοκκινομαγουλίτσα“: Κάπου στα μέσα της δεκαετίας του 90,ένα καυτό καλοκαίρι,το Μega αποφάσισε να παίξει μια σειρά τόσο άκακη,τόσο οικογενειακή,τόσο προ-εφηβική,τόσο μοναδική στο είδος της που έμεινε για παντα χαραγμένη στην τηλεοπτική μας μνήμη. Βασισμένη σε παιδικό βιβλίο και με ήρωα ενα κομπλεξικό teen (που είχε ενα γουόκμαν που το λέγανε “Φιλοκτήτη” και μια φίλη  με κόκκινα μάγουλα που τη λέγανε “Kοκκινομαγουλίτσα”) μας έκανε συντροφιά τα μεσημέρια του Αυγούστου, παρέα με τόνους καρπούζι και παγωτά. The return to innocence… 

 

 family

 O Stewie Griffin ουδεμία σχέση έχει με τους προαναφερθέντες. Αποτελεί όμως ένα έξοχο παράδειγμα προς μίμηση για όλα τα επίδοξα τηλεοπτικά brats.

Advertisements